Opisana architektura stanowi fundamenty do budowy systemów o funkcjonalności znacznie wykraczającej poza standardowy billing. Dlatego często mówi się o tzw. zintegrowanych systemach OSS (Operation Support Systems). Pozwalają one m.in. na przyjmowanie zamówień i reklamacji, mogą także prowadzić historię rozliczeń z płatnikiem i obsługiwać zaległe należności. Na podstawie informacji z biura obsługi klienta możliwe jest dynamiczne ustalanie praw dostępu do danych i funkcji systemu. Ponadto systemy OSS mogą być powiązane z częścią analityczną CRM, co znacznie wzbogaca dostępną funkcjonalność.

Na bazie OSS operator może budować bardzo zaawansowane usługi, co ma szczególne znaczenie w odniesieniu do systemów konwergentnych. Otwarta architektura OSS umożliwia elastyczne zarządzanie zasobami różnego typu (sieci z komutacją kanałów, pakietowe, różne sieci dostępowe, profile abonentów itp. Nad znajdującymi się w najniższej warstwie modelu zasobami (np. centrale, rutery) mieszczą się systemy dynamicznego nadzoru, które pełnią rolę sterowników usług (komunikują się z urządzeniami sterowanymi i wydają im dynamiczne komendy, np. zmiany przepustowości, blokady danej usługi itp.).

Zakres zadań stawianych współczesnym systemom billingowym jest więc bardzo duży. W systemach o tak wielkiej skali złożoności poprawa wydajności choćby jednego z komponentów ma bardzo duży wpływ na działanie całości. Dlatego też konkurujący na rynku systemów billingowych dostawcy starają się dobrać najodpowiedniejszy model architektury tworzonego systemu. Również funkcjonalność jest polem dużej rywalizacji. Obecnie na świecie jest kilkanaście dominujących platform systemów billingowych, które znalazły największe uznanie wśród operatorów. Zazwyczaj w platformach tych stosuje się dekompozycję na moduły (podział zadań pomiędzy poszczególne moduły), a środowiskiem systemowym jest Unix.